Heb jij ooit wel eens ophef veroorzaakt met ‘t schrijven van een kritisch stuk?

Iets gedaan waar je daarna op aangevallen werd?

En roept dat jaren later nog emoties bij je op?

Vast wel. Ik zeker. Lees maar.

Bij het opruimen van mijn oude papieren kwam ik een mapje met al mijn arbeidsovereenkomsten tegen. Daarin zat ook het 1e nummer van het personeelsblad ” KnowHow?! ” van Bureau Jeugdzorg Amsterdam. Op de laatste pagina lees ik de introductie van de rubriek ” Posttaal ” .

” Posttaal is de opinierubriek van KnowHow?! In deze rubriek kunnen medewerkers hun visie verwoorden over een thema dat met het werk van Bureau Jeugdzorg Amsterdam heeft te maken. Ook reacties op eerder verschenen bijdragen zijn van harte welkom. etc..”

En daaronder vind ik het artikel dat wellicht behoort tot het meest besproken artikel uit de historie van dit personeelsblad. De schrijver daarvan was ik.

Wat was nou het geval? 

Het was eind jaren negentig van de vorige eeuw. Het digitale tijdperk stond op ‘t punt van uitbarsten. Mail, digitale agenda’s e.d. waren er nog niet bij Bureau Jeugdzorg Amsterdam. Bij BJA was er wel de ene na de andere fusie, reorganisatie en herindeling van teams en locaties.

Wat er ook heel normaal was, was te laat komen en te laat spullen aanleveren. Op vergaderingen, vóór vergaderingen en zelfs bureaudiensten die niet op tijd aan de telefoon zaten. En dat was een onderwerp waar maar moeilijk over te praten viel.

Aan beiden heb ik een hartgrondige hekel. Je verspilt met te laat komen tijd van anderen die op jou zitten te wachten. Of je benadeelt mensen die materiaal van jou nodig hebben. En niet praten over een gevoelig onderwerp lost niets op.

Ik was stafmedewerker Administratieve Organisatie en zag veel van dit betreurenswaardige gedrag van medewerkers in alle lagen van de organisatie.

Toen ik door Olaf Stomp, de communicatiemedewerker, gevraagd werd om het eerste artikel in de rubriek Posttaal te schrijven greep ik mijn kans.

Lees hier het artikel.
Artikel „ Klok kijken? ”

En de reacties?

De directie ontving een pittige brief van drie teams van de gezinsvoogdij. Daarin werd maar liefst gevraagd of het artikel én hun brief aanleiding zou kunnen zijn om stappen tegen mij en mijn uitingen te ondernemen. De teams waren ” not amused ” en verweerden zich bij de directie, maar niet in het blad KnowHow!?. Mijn ontslag was wel op zijn plaats klonk er in de wandelgangen.

RAAK, zou mijn moeder gezegd hebben, en blijkbaar ernstig op hun teentjes getrapt. Als je niet schuldig bent, dan glijdt zo iets langs je heen. Maar nog erger de teams begrepen de functie van de rubriek Posttaal niet. Een brief op hoge poten aan de directie was niet de bedoeling van de initiatiefnemer van de personeelskrant en de rubriek. Kritische geluiden en aansluitend de discussie was wel het doel.

Gelukkig was er één medewerkster die in de volgende editie een leuk antwoord publiceerde, waarin gewezen werd op de werkdruk en het te laat komen niet werd ontkend.  En dat was juist de bedoeling van dit personeelsplatform.

Toen de rookwolken waren opgetrokken werd ” te laat komen ” wel bespreekbaar en zichtbaarder in deze organisatie. Lees maar.

 Twee weken na alle ophef zat ik in een enorm belangrijke vergadering met alle stafmedewerkers, teamleiders en regiomanagers naast de adjunct-directeur. 10 minuten na aanvang van de vergadering kwam de directeur Yolanda Weldering binnen. 

” Oh ” zei Joop en keek mij begripvol aan, ” Dus dat is wat je bedoelt met je
Klok kijken artikel.  Zelfs de directie doet het…   Moeten we toch maar eens wat aan doen.”

Ja Joop. En dat was precies waarom ik toen al graag stukjes schreef!